Onze avonturen van 27 September tot 1 Oktober 1999

Om het land binnen te mogen heb je dit lullige stukje papier in je paspoort nodig:

Afscheid op Schiphol... SNIK!

The booze cruise:

Het uitzicht op de Kalahari-woestijn:

Als je boven Johannesburg aankomt is dit wat je ziet, tenzij je boven
een kotszakje hangt...(volgens Michel):

Boven op de vliegtuigtrap:

Stephan
Het is inmiddels bijna een week geleden dan de drie musketiers (Michel, Dave en Stephan) zijn geland in dit verre oord.
De gehele vlucht liep eigenlijk voorspoedig tot de laatste 5 min. (he Mic), er zat wat onrust in de lucht dat ervoor zorgde dat een van de musketiers voor de tweede keer tegen zijn ontbijd aankeek, ik zal geen namen noemen (he Mic) want dat werkt niet goed voor de teamspirit heir (he Mic).
Inge stond al klaar om ons op te vangen na deze vermoeiende vlucht en bracht ons naar ons nieuwe verblijf hier in zuid-afrika. Inge en Jeroen zijn onze nieuwe surrogaat ouders, beide zijn net over de dertig en vergeten uit hun studententijd te stappen. Hun motto is;"het leven duurt veel te kort" dus reken maar uit hoeveel drank er daar iedere week doorheen gaat, vooral vodka is erg populair, deze kost dan ook slechts een tientje (smirnoff wel te verstaan).
Verder hebben we de rest van de week een beetje ge-relax-ed, autopapperassen geregeld, omgeving verkend enz. Vrijdagavond uitgegaan in Jo'burg, samen met een ander studentenhuis hier dat voornamelijk uit Nederlanders bestaat. De volgende dag was er een braai hier bij Jeroen en Inge in Benoni, helaas aten we wat laat maar vloeide de alcohol veelvuldig waardoor ik halverwege de avond het idee had dat er veel meer mensen waren dan aan het begin( plusminus 2 keer zoveel).
Maandag was de eigenlijke eerste officiele werkdag van ons, dus vroeg uit de veren,het is tenslotte ongeveer 45 minutenrijden, en hop om 6:45 in de auto om voor 7:00 voorbij twee drukke verkeerspleinen te zijn. 6:45, sleutel in het kontakt en klik,klik,klik,hmmmmmm,klikklik, dood. wat nu dan weer, niet aan de praat te krijgen onze mooie icegreenmetalicnissanskylinemetnieuwemotorennieuweautomatischeversnelligsbak. Wij ruim anderhalf uur zoeken, ten einde raad probeerd Dave het nog een keer en..... gaan dat kreng, als de brandweer. Tot halverwege, toen deed tautotje ook niets meer.
Op zich ook nog niet zo'n probleem, ware het niet dat we nog drie banen moesten oversteken voordat we bij een soort van vluchtstrook waren, wij in een slakke gang en half afrika op min. 120 km/h links en rechts aan je voorbij laten schieten.
Kort samengevat: not so nice!! echter na wat rommelen met de bedrading onder het stuur doet 'ie het weer prima.
Het blijkt dus zo dat we gewoon iedere keer als we willen starten gewoon wat met de bedrading moeten spelen totdat we de draadbreuk gevonden hebben, want als je gaat meten is alles gewoon oke.
Vandaag (dinsdag) zijn we met zijn allen naar een drive in bios gegaan, wel lache. 10 piek entree per auto, ongeacht het aantal inzittenden en 2 films per avond.
Verder hebben we nog niet echt veel spannends meegemaakt maar mocht dat wel zo zijn dan houden we jullie op de hoogte.
Oja wel, dave heeft zijn eerste wond(je) al weer te pakken. Er ligt hier een trampoline in de tuin en hij presteerd het om met zijn arm tussen de veren terecht te komen, met als gevold een vette schaafwond over de gehele lengte van zijn arm. Wens dave beterschap met de genezing van deze verschrikkelijke wildlife wond.

We vonden dit wel een leuk optrekje, dus zijn we hier maar ingetrokken...:
De voorkant van de bungalow:

Het zwembad waar we ontspannen... Achter je is de trampoline:

Het leven is goed hier!!!:

Dit zijn onze surrogaatouders voor de komende paar maanden:
Jeroen speelt voor grasmaaimaaier:

Inge zorgt goed voor ons:

Dave
Stephan, Michel en Dave zijn dus veilig aangekomen in Zuid-Afrika en zijn nu wel zo'n beetje geinstalleerd.
We wonen in een leuk huis met een leuke huisbaas (of hoe je dat ook wil noemen) (Jeroen) en huisbazin (Inge) en twee leuke honden (Herman en Brammetje), hebben een leuke auto (het is altijd een gok of hij het wel of niet doet) en dit is tot nu toe best wel een leuk landje (Met mensen die midden op de weg lopen, pickup-trucks met 20 mensen in de laadbak op de snelweg, heel vaak een braai (BBQ) met gigantische stukken vlees en een erg grappig taaltje (Zuid-Afrikaans, dus)).

Wij zijn nu ook op de universiteit zo'n beetje gesettled en weten een beetje wat we moeten doen:

Dave gaat een ophangsysteem voor een 3-dimensionaal Schlieren-systeem voor de supersonische windtunnel afmaken (het ontwerp is er al) en vervolgens wat testje doen aan de interferentie-verschijnselen tussen twee wiggen die in een supersone stroming worden gehangen.

Michel gaat stromings-verschijnselen bestuderen die optreden als een supersonische stroming om een hoekje gaat en hij gaat in een shock-tube kijken hoe een schokgolf zich gedraagt als hij in twee tanks met water met een klein gaatje ertussen terecht komt.

Stephan gaat onderzoeken hoe je ervoor kunt zorgen dat polypropyleen laminaten beter hechten aan glasvezel laminaten. Dit kan door de coating die op de glasvezels word aangebracht te veranderen van samenstelling of door stoffen aan het polypropyleen toe te voegen.

Hier zouden wij onze ballen uit de broek moeten werken::
Dit is het zogenaamde Senate House:

Als je tijdens de pauze een beetje wil zwemmen, moet je dat hier doen: WITS Zwembad:

Tijdens onze avonturen is dit onze metgezel en "brother in crime": The Benoni Mobile!

Op de snelweg is dit heel normaal, maar we kunnen er maar niet gewend aan raken:

Zo vervoer je dus cola:

En zo maai je het gras

Ga terug naar het begin van de pagina

Echt waar!
Copyright 01 October 1999 by The Benoni boys, copyright photos by The Three Musketeers.
Best viewed in Internet Exploder 3 or higher